سفر آقای حامد کرزی به پاکستان از چند زاویه قابل بررسی است:

۱. دولت پاکستان اگر چند در یک همسویی با جامعه ای جهانی قرار دارد اما در عمل این کشور یگانه پناه گاه امن برای طالبان و القاعده به شمار می رود . دخالتهای مکررپاکستان سبب گردیده تا نقاط مختلف کشور در نا امنی به سر ببرد. این حملات در چند ماه اخیر بطور فزاینده افزایش یافته است. حال با توجه به این نوع مداخلات آیا ضرورت به یک سفر رسمی از سوی مقامات کشور را ایجاب می کند؟

۲. آقای کرزی هدف از این سفر گفتگو با مقامات پاکستان و بررسی راهکارهای مناسب برای حل معضل موجود اعلام کرده است اما در صورتی که دولت افغانستان به خواسته های اساسی خود که قطع مداخلات، تسلیم افراد طالبان و کنترل مرزها دست نیابد  گزینه بعدی چه خواهد بود؟

۳. با توجه به این که پاکستان نیز از لحاظ ساختار و بافت قومی و مذهبی آسیب پذیر می باشد یگانه راه مناسب مقابله نیروهای استخباراتی است تا باشد که با اقدامات همانند مانع حرکات خرابکارانه از سوی پاکستان گردیم البته فشار جامعه جهانی به ویژه آمریکا را در جلوگیری از اقدامات پاکستان نیز نباید نادیده گرفت اما متاسفانه که تاکنون از این اهرمها استفاده نگردیده است.

رسالت اصلی رسانه ها انعکاس واقعی و عینی رویدادها می باشد. اما در افغانستان به این رسالت کمتر توجه صورت می گیرد. متاسفانه در افغانستان هنوز رسانه ها در لاکهای قومی٬ مذهبی و زبانی قرار دارد و اندیشه هایشان در حصار منافع و مسائل سمتی و تنظیمی می باشد. حوادث هرات نمونه ای خوبی است که می شود روی آن تحلیل کرد. این حادثه از همان آغاز در رسانه های جمعی کشور انعکاس قابل توجهی داشت. اما نوع خبرها و تحلیلها ناشی از وابستگی و تعلق مذهبی بود.

این حادثه سبب گردید تا رسانه های هرات عملا در دو موضع مخالف و موافق قرار گیرد. به طوری که مردم نسبت به پوشش خبری صورت گرفته با بی اعتمادی تمام نگاه کند. بدون تردید کشور ما امروز نیازمند همسویی و همدلی است و رسانه های جمعی می تواند در این راستا گامهای بزرگ و ماندگار را بردارند و گذشته از آن انعکاس واقعی و عینی از رخدادها یگانه رسالتی است که باید رسانه های جمعی نسبت به آن توجه و دقت لازم نماید تا باشد که در پرتو آگاهی مردم خود به قضاوت و تحلیل روی مسائل اتفاق افتاده بپردازند.

شهر هرات یک بار دیگر دچار آشوب و خشونت گردید، هنوز عوامل خشونت های گذشته شناسایی و مجازات نگردیده که بار دیگر و با عنوان خطرناک مذهبی در روز عاشورا شاهد یک رویداد سازمان یافته و خطرناک می باشم.

تنش های مذهبی که الگو عراق و پاکستان است، به عنوان اهداف عاملین به کار گرفته می شود اگر چند مسؤولین از دخالت های بیگانگان حرف می زنند، اما مسایل زیرا نمی توان نادیده گرفت:

بدون تردید، هرات از گذشته های دیر تا کنون مرکز اقتدار یک گروپ خاص بوده که مجال هر نوع رشد و فعالیت را از دیگران سلب کرده بود، این گروپ که با محوریت امیر صاحب اسماعیل خان، مشغول حکمروایی بود، سرانجام در برابر قدرت مرکزی سر تسلیم فرود آورده و با بی میلی تمام ولایت هرات را ترک گفت، برکناری اسماعیل خان، خشونت هایی نیز به همراه داشت که در نهایت منجر به قتل فرزندی وی شد. تعیین سید حسین انوری به عنوان والی با واکنش های متفاوت همراه بود. آقای انوری اخیراً در راستای تغییرات اداری، برخی از پست ها را در رقابت آزاد گذاشته این مسئله برای برخی از مقامات محل مایۀ نگرانی گردیده است. از سوی دیگر بحث ها در مورد حضور و یا عدم حضور اسماعیل خان در کابینه مطرح است، وی نیز با شگردهای خاص سعی دارد که با ایجاد آشوب و بعد تنها به عنوان ناجی بحران عمل می کند. از سوی دیگر این نوع عناصر سعی دارد با ایجاد بحران حیات سیاسی خود را با باج گیری ها تضمین نماید.

این اولین بار نیست که چاپ یک کارتون باعث خشم مسلمانان می گردد٬ چند سال قبل نیز سلمان رشدی با چاپ کتابی به نام آیات شیطانی موجی از خشم و واکنش را در جامعه ی اسلامی بر انگیخت. مسلمانان جهان در یک همسویی تمام اعتراضات شدید خود را نسبت به جاپ این کتاب به نمایش گذاشتند، آیت الله خمینی رهبر سابق ایران خواستار مرگ نویسنده کتاب آیات شیطانی گردید.

اگرچند کشورهای اروپایی بابت این فتوا تا مدت های زیادی روابط خود را با ایران به تعلیق در آورد اما با گذشت زمان زیاد هنوز قوت این فتوا باقی است و سلمان رشدی از حضور در انظار عمومی پرهیز می کند.

حال پس از گذشت از موضوع یاد شده یک روزنامه دانمارکی طی جاپ کارتون از حضرت محمد بار دیگر خشم مسلمانان را بر افروخت، به دنبال چاپ کارتون در دانمارک برخی کشورهای دیگر اروپایی نیز اقدام به نشر مجدد آن کرد، این مسئله سبب گردید که جهان غرب یک بار دیگر در رویارویی با دنیای اسلام قرار گیرد، اگر چند دولت دانمارک رسماً از مسلمانان معذرت خواهی نمود و کوفی عنان نیز طی بیانیه ای خواستار آرامش گردید، ولی این اقدام باعث حساسیت های فراوان گردیده است که به آسانی قابل فروکش نیست.

بدون تردید این حرکت با هر نیت که صورت گرفته باشد، علاوه بر اینکه باعث خشم مسلمانان گردیده است، زمینه های فراوان را برای حرکت های گروه های افراطی و بنیادگرا فراهم می سازد. بدون شک با توجه به حضور نیروهای غربی در افغانستان، عراق و ... بیشترین آسیب نیز متوجه آنان خواهند شد، از سوی دیگر این نوع اقدامات در روابط سیاسی کشورهای اسلامی با  غرب نیز خالی از تأثیر نخواهد بود، بدون تردید آزادی نشریات، توهین به مقدسات، اندیشه و افکار دیگران نیست، بلکه نشریات آزاد سعی می کنند با استفاده از فضای آزادی زمینه های تضارب افکار و گفتمان را میان ادیان و عقاید مختلف فراهم سازد که متأسفانه این کار کمتر از سوی رسانه ها صورت می گیرد، از سوی دیگر جهان امروز نیازمند آرامش و صلح است و هر نوع تنش آفرینی باعث می گردد تا صلح جهان بر هم خورد.

بحث بر سر چگونگی روابط با اسرائیل از مدتی است که در رسانه های کشور مطرح گردیده است. این مباحثات زمانی داغ گردید که آقای احمدی نژاد رییس جمهور ایران در رابطه به موجودیت اسرائیل اظهار نظر نمودند، به دنبال این مسئله آقای حامد کرزی از اسرائیل به عنوان یک واقعیت نامبرده و ابراز داشت که افغانستان می تواند بعداز تشکیل حکومت مستقل فلسطینی با آن روابط برقرار نماید، این موضوع از چند زوایه قابل بررسی است:

۱-  تشکیل دولت یهودی در خاورمیانه یکی از مسایل بود که در بحران منطقه و به ویژه خاورمیانه کمک کرد. کشورهای عربی و اسلامی از آغاز تا کنون در یک رویارویی خصمانه با اسرائیل قرار گرفتند، جنگ های اعراب و اسرائیل و جنگ شش روزه تصرف جنوب لبنان، بلندی های جولان، غصب سرزمین های فلسطینی، کشتارها و کوچ اجباری آنان به عنوان یک هدف مهم از نمونه های عینی این تنش ها می باشد.

۲- دولت های غربی از آغاز تا کنون از حامیان اصلی اسرائیل به شمار می رود، دولت آمریکا منافع اسرائیل را از خود می داند و هر سال میلیاردها کمک را برای اسرائیل منظور می کند، این حمایت ها سبب گردید با توجه به نفوذ آمریکا در منطقه به روابط برخی از کشورهای عربی نیز تأثیر گذارد. بر همین اساس بود که مصر و اردن با اسرائیل مذاکره را آغاز کرده و دیگر کشورهای عربی نیز با موضع انفعالی مواجه اند.

۳- به غیر از کشورهای عربی، پاکستان نیز در صدد بر آمده تا با اسرائیل رابطه برقرار نماید؛ اگرچند وجود گروههای اسلامی، افراطی شاید به عنوان یک مانع اساسی در این کشور به شمار آید، اما عزم مشرف در این رابطه جدی می باشد.

دولت افغانستان، اگر چند هنوز در صف بندی های سیاسی از موضع خاصی برخوردار نمی باشد، اما حضور آمریکا در افغانستان سبب می گردد تا این کشور نیز در برقراری روابط متأثر از سیاست های آمریکا باشد. حال پرسش اساسی این است که آیا زمینه هایی برای این روابط در کشور وجود دارد؟

به نظر می رسد که روابط با اسرائیل برای دولت افغانستان خیلی زود است، این کشور بیش از همه در روابط با کشورهایی که نقش فعال در مسایل افغانستان دارد کوشش نماید و مهمتر از آن به معضل خلق شده از سوی همسایگان خود توجه جدی نماید. بدون شک برقراری روابط با اسرائیل در این شرایط از زمینه های لازم برخوردار نیست و بدتر از آن فرصت مناسب را برای دشمنان صلح در کشور فراهم خواهد کرد.

یکی از رسالت های اساسی رسانه های جمعی تلاش در ایجاد احساس تعلق جمعی می باشد، زیرا کشور ما افغانستان طی ده های گذشته به دسته های مختلف تقسیم و از همین زوایه صدمات فراوان را متحمل گردیده اند، حال با توجه به حضور فعال رسانه های مکتوب، صوتی و تصویری این انتظار می رود که رسانه های جمعی کشور در راستای آگاهی بخشیدن به مردم و ایجاد فضای همدلی گام هایی را بر دارند. یکی از موضوعات جالب در این روزها پخش مراسم مذهبی ماه محرم در رسانه های تصویری کابل می باشد. با اینکه این رسانه ها در برخی موارد با سؤالات نیز همراه است، اما سهم گیری آنان در انعکاس مسایل چون عزاداری محرم می تواند به عنوان یک حرکت نیک و قابل ستایش به شمار آید. پخش تصاویر عزاداری ماه محرم علاوه بر اینکه نوعی از آگاهی را برای کشور در پی دارد، باعث خواهد شد تا تعصبات جاهلانه حاکم در کشور و بد بینی های خلق شده را نیز کاهش بخشد، انتظار اساسی این است که رسانه های کشور با نشست های تلویزیونی و رادیویی موضوعات تاریخی همانند حادثۀ عاشورا با به بحث گرفته تا مردم از جریانات واقعی آگاهی لازم را به دست آورد.

منتظر نظرات مفیدتان هستم

 

 

 

عبدالواحد

11/11/1384

 

امروز

 

تلفن استودیو زنگ می زند .

نطاق رادیو آرما: بفرمایید رادیوآرمان برنامه ی بازگشت به سوی منزل ؛ که ؟کجا ؟چه ؟

که ؟

گلناز  

کجا ؟

ناکجا آباد

چه ؟

یک آهنگ فرمایشی داشتم .

نطاق ذوق زده می گوید :بلی شما برنده شدید گلناز جان حالا بفرمایید آهنگ فرمایشی تانرا ؟

گلناز : یک آهنگ از فلم " تری نام " می خواستم برایم پخش کنید .

نطاق : بلی آهنگ شما حتما پخش می شه ، حالا می شه آهنگ را زمزمه کنید ، گلناز جان ؟

گلناز: نه نمی شه

نطاق :حالاکوشش کنید یک دفعه

گلناز: نمی تانم

نطاق : خوب یک دفعه ،شما که نام خدا آواز مقبولی دارید .

گلناز: نه ، نمی تانم

نطاق : یکی از شرایط ما برای فرمایش شما این است که شما آهنگ را با صدای تان زمزمه کنید

گلناز: خوب نمی تانم

نطاق : یک دفعه ترای کنید می شه بخیر.

گلناز شروع می کند به زمزمه آهنگ وآهنگ را زمزمه میکند .

نطاق : بلی خیلی خوب زمزمه کردید گلناز جان  . خیلی آوازمقبولی داشتید . این شما واین هم آهنگ فرمایشی شما .

وصدای موزیک بلند می شه .

فردا

 

در یکی ازسرگ های شهر کابل ، جوانی درحالی که کامره به دوش داره به خانمی نزدیک می شه .

می بخشید بانوی عزیز ، شما چه قدر مقبول هستید نام خدا ؟

خانم : تشکر چشمان شما مقبول است

من ا زتلویزون طلوع هستم ، می شه خودرا معرفی کنید ؟

بلی ، چرا که نِه ؟ من گل اندام هستم

خبرنگار: به به چه نام مقبولی ، شما تلویزون طلوع را می بینید ؟

 گل اندام : بلی ،چرا که نِه . خیلی تلویزون خوبی است تشکر ازشما

خبرنگنار : ازکدام برنامه های آن بیشتر خوشتان می آید ولذت می برید ؟

گل اندام : از همه برنامه های آن ، خصوصا هاپ و....

خبرنگار: گفتید از هاپ .امی حالا همکاران ما گفتگوی من وشما را مستقیم پخش میکنند ، شما اگه کدام کلیپ از کدام آهنگی را فرمایش بتین برای شما پخش می شه .

گل اندام : تشکر ، چراکه نه ؟ من می خوام آهنگی از لیلا فروهر برای من پخش کنید ، همان که می گه جونی جونوم بیا .....

خبرنگار : خوبه بسیار خوب حتما ، حالا می شه یه لحظه مثل لیلا فروهر برقصی ؟برای یک لحظه .

گل اندام  : نه متاسفانه ، نمی تانم .

خبرننگار : حالا یک لحظه . یک پا

گل اندام  : نه نمی شه ،

خبرنگار : حالا یه دست وپا بزن ؛بیننده گان منتظرند ، یک تکانی بده ،

گل اندام  : نمی تانم ؛

خبرنگار : نام خدا ایقدر اندام مقبول داری چرا نمی تانی ؟

گل اندام  : خوب  نمی تانم دیگه ؛ مه که قبلا نرقصیدم

خبرنگار : خوب یکی از شرایط ما برای فرمایش شما این است که شما یک کمی برقصی .اگه می شرمی اینه من با شما همراهی میکنم ، .....

خانم شروع میکند به رقص در وسط سرگ وگروهی از بینندگان  گرد آمده نیز اورا همراهی میکند .

نما یش تما م میشه وطلوع به نانی میرسه . وخانم رقاصه می شه .

 

 

مقاله ای از دوست عزیزم آقای عبدالواحد رفیعی

 

 

جامعه امروز ما جامعه ای در حال تغییراست ،جامعه ای درحال گذار از یک دوره رکود واسارت در زنجیر زشتی ها و عادتهای کهنه سنت ومذهب ،به حالتی که نمی توان برآن نامی گذاشت وتعبیری پیداکرد :آزادی ،پیشرفت ؛ مدنیت ؛دوره دموکراسی و......

درحالی که چند سال قبل در کشورما شنیدن موسیقی تحریم شرعی وقانونی داشت ،امروز موسیقی به یکی از منابع تغذیه روحی برای علاقه مندان وتغذیه مادی برای کاسبان تبدیل شده است . ازمسئولین وپایه گذاران رادیوها وتلویزیون های گوناگون گرفته تا کست فروشی های سر سرگ ،همه وهمه گرفتار در سازو آوازاند ........با زارگرم ستاره افغان وگلبرگها که بچه ها وجوان های علاقمند به هنرومومسیقی راکه شوق آوازخوانی دارند ،ندانسته ووسیله ی تبلیغ برای یک شرکت ووسیله کسب درآمد برای تجاران شده است .

 

درحالیکه در چند سال قبل حضور زنان حتی در مکاتب ومراکز تعلیمی منع قاونی وشرعی داشت ،امروزه زنان زیادی در اجتماع فعالیت دارد ودرامور سیاسی ،فرهنگی واجتماعی دست وپا می زنند وحتی گروه های بزرگی اززنان ومردان با طبل دفاع از حقوق زنان ومبارزه برای آزادی بیشتر زنان آرگاه وبار گاه راه انداخته اند وچه بسا به همین بهانه کاسبی وتجارت می کنند وبه انواع مختلف مشغول کارند ....درحالیکه چندی قبل داشتن تلویزون جرم بود ،هم اکنون چنندین تلویزون خصوصی مشغول فعالیت است وانواع واقسام پروگرامهای را به خورد ملت می دهد .

اینها همه نشانه های از تغییر وتحول در جامعه کنونی ماست . انکه این تغییرات مثبت است یا منفی بسته است به انکه درکجا باشی وازچه موقعیت وجایگاه برخوردارباشی ،تعبیر متفاوتی می توانی داشته باشی . اگر درلباس روحانی وباوجهه ی مذهبی در جامعه گذران داشته باشی ،از دید تو این تغییرات منفی است وروندی است نامطلوب ومخالف ارزشهاوشعایردینی و...وچه بسا به منابر رفته دادو بی داد رااه بیاندازد .

ولی اگربا چهره یک روشنفکر ولیبرال در جامعه حضور وتبارزکرده باشی ،تحولی است مثبت ونشانه ای است از پیشرفت وترقی و......

درمورد صحت ودرستی هردودیدگاه اظهارنظری نمیکنیم ،چون گفتار در این زمینه مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد .ولی دریک چیز هردو مشترک است ،آن انکه قسمت بزرگی از دیداگاه های دوطرف مبتنی بر احساسات وعقده گشایی برعیله طرف دیگراست ،نه براساس عقل،استدلال ،منطق ودلیل .

ولی یک چیزرا هردودیدگاه نمی توانند انکار کنند ،آن انکه تغییرات همیشه شیوه تفکروزیست مارا تحت تاثیر قرارمی دهد .وبه تبع در رفتار و کردار اجتماعی ما ن نیز تغییراتی را سبب می شود ودر عین حال باید توجه داشت که تغییرات همیشه باعث پیشرفت انسان شده است وتغییراتی حتی کوچک می تواند بزرگترین تفاوت هارا در زندگی مان پدید اورد .به همین علت است که دوتعبیر متفاوت از تغییر پیش روی ما قرارمی گیرد یکی تغییر به معنی" پیشرفت " دیگری تتغییر به معنی تحول از وضعی به وضعی شدن .به عبارتی به معنی "ناپایداری "بنا براین دوتعبیر "ناپایداری "و "پیشرفت " برای تغییر می توان معنی کرد .

ولی آنچه که ما در افغانستان تجربه کرده ایم تغییر همیشه عجیب وغیر منتظره بوده است .. تغییر در جامعه ما تغییر همیشه برق آسا وناگهانی بوده است ،نه به صورت پیوسته وتدریجی .در طول چند سال مردم افغانستان تحولات وتغییرات عجیبی را تجربه کرده است که همه به صورت جبری ،ناگهانی وغیرنورمال وغیر منطقی  بود ه است . در دوره های از تاریخ مردم افغانستان به علت داشتن ریش ولنگی تا سرحدی مرگ مجازات شدند ،تازیانه خوردند زندان شدن وسربه خاک شدند  ،در دوره ای از تاریخ مردم افغانستان به خاطر نداشتن ریش ولنگی و...دوره وشلاق خورده اند .هیچ کدام از این دو تحول به صورت نورمال ومنطقی روی نداد ه است پایه واساس قانونی نداشته است .

اگرقرار باشد تغییری اتفاق بیافتد ،بهتر است آهسته وپیوسته باشد ،از دید یک آدم منفی نگر ومحافظه کار بدین صورت هیچ چیزی تغییر زیادی نمی کند . تغییر پیوسته تغییر راحتی است در چنین حالتی گذشته چراغ راه آینده است .اما تغییر ناپیوسته بهترین راه پیشرفت برای جامعه ای است که یک مسیر مشخص راطی میکند . جامعه ای که به رد پااها وچشم بند های خود خو گرفته است وراه خودرا هرچه قدر هم کسل کننده ویک نواخت باشد ، بر راه های نکوبیده وشیوه های جدید نگرستن به چیزها ترجیح می دهد .

اما گاهی اوقات تقارن  شرایط به گونه ای است که مدافعان وضع موجود را به درد سر می اندازد . چرا که تغییر محصول تکنولوژی است . مسلما وقتی تکنولوژی گامی فراپیش می گذارد ، ارزشها نیز تغییر میکند .واکنون این تقارن شرایط بار دیگر به گونه ای جدی پیش امده است . تغییر دیگر همان چیزی که قبلا بود نیست ، حفظ وضع موجود دیگربه هیچ وجه بهترین راهی نیست که پیش پای قرار دارد . اگرخواهان بهره گیری بیشتر از فرصت وپذیرش خطری کمتری باشیم لازم است که تغییرات را بهتر درک کنیم وبپذیریم  .

کسانی که علل تغییر را می فهمند در راه صیانت خود با مبارزه با آنچه اجتناب ناپذیر است نیروی کمتری تلف میکنند . کسانی که سمت وسوی تغییررا درک میکنند بهترمی توانند از این تغییرات به نفع خویش بهره برداری کنند . جامعه ای که از تغییر استقبال میکنند می توانند به جای آنکه صرفا در مقابل آن واکنش نشان دهد ، آن را به خدمت بگیرد ."

ولی در جامعه ما در برابرتغییرات همیشه واکنش های انفغالی از روی تعصب صورت گرفته است ، به این دلیل که در جوامع اسلامی ودر کل جوامع جهان سوم بیشتر سعی میکنند به "دلیل" تغییر بپردازند تا به "هدف "  و "منظور"از یک تغییر .

ما در برخورد با هرقضیه ای به دنبال پاسخ ودلیل تاریخی که ریشه در سنت ومذهب ودین باید داشته باشد می گردیم ، نه به منظوروهدف وعمل کرد آن تحول در مورد هر چیزی می گوییم اسلام چنین نکرده است وقرآن چنین نگفته است . این نکته قابل یاد آوری است که کسانی که به دنبال گذشته کمتر تغییر می کند ، ولی کسانی که رو به آیند ه می نگرد ، بیشتر به هدف ونتیجه یک تغییر فکر میکند . درافغانستان در مورد هرروی دادی چه موافقان وچه مخالفان آن سعی می کنند به دلایل تاریخی آن بپردازند وبرای رد ویا توجیه آن به تاریخ ومتون کهنه وبازمانده از گذشته رجوع میکنند . دراینجا است که آدم به یاد آن مناظره ی که بین یک آمریکایی ویک اروپایی اتفاق افتاده است می افتد : " یک آمریکایی که برای اولین دفعه از اروپا دیدن می کرد با تعجب از دوست اروپایی خود پرسید :" نمیدانم چرا در این کشور هروقت در باره دلیل وجود چیزی ، یا نهادی ،یا مراسمی ویا واقعه ای سئوال می کنیم همواره پاسخی تاریخی می شنوم که با این عبارت آغاز میشود : " به این دلیل که ........" در حالیکه در کشور من ما همواره به دنبال پاسخی کارکردی هستیم که بااین عبارت آغاز میشود : " به منظورانکه ...." دوست اروپایی او به وی می گوید : اروپاییها به گذشته وبه بهترین دوران تاریخی خود می نگرد ومیخواهند تا آنجا که می توانند تغییر کنند .

ولی برخلاف تصور در برابر تغییرات همیشه ودراکثر موارد دلایل تاریخی ومستدل ومستند پیدا نمی شود تبعا طرفداران وضعیت موجود وسنت گرایان را به درد سرمی اندازد وتغییر چنان برق آسا وسریع اتفاق می افتد ک کسانی را که رد پی دلیل شرعی برای ممانعت ویا موافقت در برابر تحول می گردند به درد سر می اندازد از یک طرف نمی توانند در برابر هجوم موج جدید وتکنولوژی حربه ای قوی نشان دهند ، از طرفی نمی توانند دلیل شرعی ومنطبق بر سنت برای توجیه آن پیدا کنند . دراین چنین شرایطی است که به یک سیاست کج دار ومریض وانفعالی متوسل می شوند واین درد سری است بزرگ برای کسانی که مدافع سنتها وارزشها خود را قلمداد میکنند .

نمونه های از این نوع برخورد را می توان در واکنش های منفعلانه واستره محکمه دولت اسلام افغانستان دربرابر تحولات سریع فرهنگی ،سیاسی در کشورنام برد :

ایشان اول مانع حضور زنان در تلویزیون شدند بعد سکوت کردند .......،

مانع از پخش تلویزیون های کیبلی شدند بعد سکوت کردند ودوباره به آن اجازه فعالیت دادند  ......

برعلیه آواز خوانی زنان در تلویزیون ورادیو سروصدا راه انداخته فتوادادند ودوباره سکوت کردند

برعلیه تلویزون های خصوصی اقدام کردند بعد ازمدتی مجبور به عقب نشینی شدند واین تلویزیون ها پیروزمندانه به فعالیت خویش ادامه دادند  .......

آخرین مورد از این اقدامات نیم بند ،دستگیری ،محاکمه ودرنهایت آزادی محقق نسب بود که به نحوی به شکست محافظه کاران بود ....یک عده خواهان اعدام وی بودند مثل رئس شورای علمای قنداهار یک عده آزادی وی را میخواستند .

 

.

.

این برخوردهای منفعلانه در برابررویدادهای اجتماعی ،فرهننگی وسیاسی تنها به روحانیون محافظه کار نمی شود در دیگر عرصه ها نیز وقتی در مورد رویدادی سئوال می شود ، ویا می خواهند تحلیل کنند سعی می شود دلایل شرعی از سنت وشریعت در تائید آن پیدا کنند . چه مخالفان وچه موافقان رویدادی به سراغ متون قدیمی رفته سعی در پیدا کردن دلایل تاریخی برای آن هستیم . برای مثال کارشناسان  امور وقتی ازحقوق بشر در افغانستان گب می زنند ، همیشه سعی می کنند ریشه های حقوق بشر را در زمان حکومت های صدر اسلام پیداکنند وبا آن مطابقت دهند ، اگرنه حداقل دلایلی بیابند که مطابق با سنت وشریعت باشد . ولی کمتر به کارکرد وفواید اعلامیه جهانی حقوق بشر پرداخته شده است . هیچ کدام از مسئولین حقوق بشر تاکنون جرأت نکرده اند بگویند که بطورمثال اگر فلان ماده از حقوق بشر گرچند مخالف فلان ماده از شریعت است ، ولی ضرورت جامعه فعلی ما وبه منفعت ما است که آنرا قبول ومراعات کنیم .

مخالفین نیز به همین منوال بوده است ، به طور مثال احمد شاه احمد زی در کمپاین تبلیغاتی خود در دوره ریایت جمهوری ، با حکومت با شیوه دموکراسی مخالفت کرد وحضور زنان در قدرت را نیز انکار کرد ،  به این دلایل که مخالف ومغایر شیوه حکومت در دوره پیامبر اسلام بوده است . این در حالی است که حضرت محمد در زمان حکومت خود اکثر قوانین رائج در زمان خودرا پذیرفته است .

داکتر سروش از اندیشمندان زما ما در ارتباط تحلیلی داردن که بسیار گیرا ومنطقی است :

"مورخان وفقیهان گفته اند 99 درصد از احکام اسلامی امضایی اند ودرجامعه عربی سابقه داشته اند . یعنی پیامبربرهمان آدابی که درجامعه عربی جاری بوده است ، صحه گذاشته است وبه آنها مشروعیت بخشیده است وبا تغییرات وتعدیلاتی به درون شرع اسلام آورده است . از تجارت گرفته تا رهن واجاره ونکاح وطلاق و......

ولذا به راحتی می توان گفت وگمان زد که اگر پیامبر در عصر ما ظهور می کرد ، بدون دست زدن به کثیری از اشکال زندگی امروزین ، محوروکانون نوین معنوی برای زندگی می آورد ."

در مورد تحلیلهای از نوع تحلیل آقای احمد شاه احمد زی می توان باز به گفته های داکتر سروش استناد کرد که می گوید :

" باری ، چه دلیلی در دست است که نشان دهد نحوه معیشت وآداب وعرف اجتماعی زمان پیامبربهترین عرف وآداب ممکن بوده است . آن نحوه معیشت یک نحوه معیشت مممکن بوده است وپیامبرآنرا کما بیش امضا کرده است ........تا آنجاکه می فرماید :

" همچنان که زبان عربی وتقویم قمری هم یک زبان وتقویم ممکن بوده است در دسترس پیامبر قرارداشته است وایشان از آن استفاده کرده است . وهیچ دلیلی دردست نیست که نشان دهد زبان عربی وتقویم قمری بهترین زبانها وتقویمها ممکن ومتصوربوده است . براین قیاس بگیرید تا برابری حقوق مرد وزن ، حقوق برده وارباب و.... وامضا شدنشان را . آیا این امضا به خودی خود نشان می دهد که نظام برده داری باید تا ابد برقرار بماند ؟.

بلی پیامبر اسلام نظام برده داری را ملغی نکردند ودر قرن هجده هم که تحت فشار اندیشه های لیبرال نظام برده داری ملغی شد ."

در آخر باید عرض کنم که اشاعه درک صحیح از تغییراتی که هم اکنون د راطراف ما اتفاق می افتد ، باعث خواهد شد که در مقام اجتماع وافراد رنج کمتروبهره بیشتری ببریم . از طرفی تغییرات واژه ی دیگری برای رشد ومترادفی برای آموزش است . اگربخواهیم می توانیم تغییر ایجاد کنیم واز آن لذت ببریم .

تغییرات سریع وناگهانی محیط پیرامون ما را فراه گرفته است ، باید ابله باشیم که چشم خودرا برنشانه های آن ببندیم . تغییرات سریع فرصت ها ونیز مشکلاتی را پیش روی ما قرار می دهد ، اگر ما بینش ، عادات ، وشیوه عمل بعضی نهادها یمان را تغییر دهیم ، دورانی که در آن به سر می بریم می تتواند دورانی از کشفیات تازه وروشنگری تازه وآزادی های تازه باشد . ونیز قابل ذکر است که دنیایی که والدین ما می شناختند ، همان دنیایی نیست که ما امروز در آن زندگی میکنیم ودنیای ما نیز راهنمای مطمئن برای شیوه های یستن ، عشق  ورزیدن وکارکردن فرزندان مان نخواهد بود .

 

موضوع امنیت به عنوان یک مسئله ی اساسی و جدی برای جامعه ی جهانی و دولت افغانستان به شمار می رود. علیرغم حضور نیروهای چند ملیتی، آیساف، پولیس و اردوی ملی متأسفانه نقاطی از کشور در ناامنی به سر می برد در این اواخر در ولایات جنوبی همانند قندهار، ارزگان و هلمند شاهد حملات انتحاری از سوی طالبان بودیم. با آنکه قرار است به زودی در ارزگان نیروهایی از هالند و در هلمند نیروهایی از کشورهای دیگر مستقر شود، اما سلسله تأمین امنیت از سوی نمایندگان در پارلمان نیز در اولویت قرار گرفته در طی چند روز بحث های زیادی روی این موضوع صورت گرفته که از جمله عده ای از نمایندگان خواستار برکناری ولایات و قومندان های امنیه گردیده اند. اگرچند تعیینات در ولایات هنوز بر اساس مصالح و ضعف و قوت گروه های قومی و سیاسی حاکم در مناطق صورت می گیرد، اما می توان از جابجایی و با برکناری مسؤولین به عنوان یکی از راهکارها برای تأمین امنیت یاد کرد. البته موضوعات مهم و جدی نیز وجود دارد که باعث گردیده تا این نقاط برای مدت های طولانی ناامن باشد، به هر حال امنیت نیاز به بررسی کارشناسی و دقت لازم دارد تا بتوان در پرتو آن راهکارهای اساسی را برای حل معضل ناامنی ارایه کرد.

احضار وزیر اطلاعات و فرهنگ از سوی مشرانو جرگه از چند زاویه قابل بررسی است:

۱- بر اساس قانون اساسی قرار بود پس از یک ماه از شروع کار پارلمان کابینه دولت جهت رأی اعتماد به پارلمان فرستاده شود که این مسئله تا کنون صورت نگرفته است. برخی از کارشناسان بر این باورند که با توجه به اینکه مشرانو جرگه هنور درگیر مسایل داخلی خود می باشد، این اقدام یک حرکت غیر ضروری می باشد.

۲- با اینکه انتظار می رفت که در احضار وزیر فرهنگ سؤالات جدی و اساسی در مورد وضعیت فرهنگی به ویژه در عرصه رسانه های جمعی مطرح گردد اما سؤالات مطرح شده از سوی نمایندگان بیشتر بر این موضوع استوار بود که چرا اخبار مجلس آنان زودتر از همه پخش و نشر نمی گردد. این نوع سؤالات از یک سو عدم آشنایی نمایندگان را در امر خبر و اطلاع رسانی ثابت می سازد. زیرا پخش خبر از سوی یک رسانه بر اساس اولویت هایی است که مدیریت آن برای آن فایل است، از سوی دیگر این مسئله را نیز ثابت می سازد که نمایندگان مشرانو جرگه هنوز در فکر پخش تصاویر خود می باشند. آن هم در حالی که هیچ کاری اساسی را انجام نداده اند.

فرا رسیدن ماه محرم٬ ماه پیروزی خون بر شمشیر بر همگی حسینیان تسلیت باد

پس از معاهده ی بن، جهان شاهد دو همایش از سوی  کشورها برای کمک به افغانستان بود، در کنفرانس توکیو و برلین بیش از 12 میلیارد دالر برای بازسازی افغانستان از سوی کشورها وعده داده شد، اما مکانیزم به کار گرفته شده در اجرای آن سؤال برانگیز است. زیرا از مجموع کمک های پرداخت شده 22 فیصد به دولت افغانستان و 78 فیصد به مؤسسات و انجوها تعلق گرفته است.

اگرچند جامعه ی جهانی علت عدم پرداخت کمک ها را به دولت افغانتستان وجود فساد، رشوه، خویش خوری و واسطه گری را ذکر می کند، از سوی دیگر در کنفرانس های توکیو و برلین دولت افغانستان فاقد یک طرح و استراتیژی مشخص بود، اما در کنفرانس لندن دولت حامد کرزی با یک طرح مشخص حضور یافتند و انتظار دارد که جامعه جهانی با رویکرد تازه دولت افغانستان را به عنوان نماینده رسمی مردم افغانستان پذیرفته و کمک ها را تنها از این طریق به افغانستان سرازیر نماید.

 

سلام به همه دوستان عزیز

ما هم به جمع شما عزیزان پیوستیم